Bitmeyen Korku

Demir’in üç kurşunla öldürülmüş olduğunu, her sabah okuduğu gazetenin birinci sayfasında görünce müthiş irkildi. Halbuki o bunu biliyordu. Demir ölmüştü. Demir öldürülmüştü. Üç kurşunla. Mini mini üç kurşunla. Tabancanın karşısında yüzünün almış olduğu o çaresiz ifadeyi gözlerinin önünden silemiyordu. Gözlerindeki o uçsuz bucaksız korku ne müthişti. Tabancaya doğru kollarını uzatmıştı, avuçlarını açmıştı, sanki onlar kurşuna karşı bir kalkan olabilirmiş gibi. Demir, o kadar azametli, o kadar kibirli Demir, tabancanın namlusu karşısında birden küçülüvermiş, gözlerinden eksik olmayan o kendine güven ışığı, kaşlarının uçlarındaki o kimseyi beğenmez, herkesi, her şeyi küçümser mana yok oluvermişti.

Bitmeyen Korku bir cinayetin ardından suçluluk duygusu, vicdan azabı ve yakalanma korkusu içinde sıkışan Aysel’in gözünden anlatılıyor.
Delicesine sevdiği ressam Demir Altuğ’un sakladığı hakikati öğrenen Aysel’in dünyası bir gecede altüst olur. Demir’in ölümünün ardından cinayet ânı zihninde durmadan yeniden canlanırken polis soruşturması adım adım ona yaklaşır, suçsuz insanların zan altında kalmasıysa taşıdığı yükü daha da ağırlaştırır.
Bir Köşede Bir Kadın novellasında ise roller tersine dönüyor. Kocası ve en yakın arkadaşı tarafından öldürülmek istenen Sevgi, ateşler içinde yattığı yatağında, çoğu zaman gözlerini bile kıpırdatmaktan aciz hâlde hayatta kalma mücadelesi verir. Peki, bedenine hapsolmuş bir kadın kendini nasıl kurtarabilir?
Tarihçi Gizem Sivri, bu iki metni merkeze aldığı sonsözünde Suat Derviş’in suçlu ve katil kadınlarını analiz ederken yazarın suçu ve suçluyu nasıl ele aldığını da ortaya koyuyor.